27-12-09

Kerst en zo

Kerst wordt bij de grootouders gevierd, meer bepaald de ouders van mijn moeder. Oh, wat kijken wij daar altijd weer naar uit! Weken op voorhand zitten wij al te zeuren en  te klagen dat we daar een hele dag moeten zitten.

 

En zo kwam het dat ik een paar weken geleden aan het zeuren was tegen Pink Princess dat ik er weer zo tegen op zag om naar mijn grootouders te gaan met kerst. 'Ik heb ook geen zin om naar mijn oma te gaan. Zullen we anders samen kerst vieren?', antwoordde Pink Princess. Na wat wikken en wegen ben ik erop in gegaan. Want ja, altijd maar klagen dat ik geen zin heb en dan toch gaan, ook al had ik een alternatief... dat zou wat hypocriet zijn van mij.

 

Wonder boven wonder, mijn grootouders vonden het precies niet al te erg dat ik niet kwam. (Dat is het voordeel als je in het laagste schuifje van je grootouders ligt.) De bomma: 'Ach ja, zo jonge mensen willen niet meer bij zo'n ouw zitten.'. De bompa: 'Maar ja, dat was ook elk jaar problemen met het eten.'. (Na 10 jaar is het nog altijd dezelfde discussie over het feit dat ik geen soep met balletjes eet en geen kalfsgebraad.)

 

Ik dacht: 'Nou, dat valt nog mee. Eindelijk een leuke kerst!'. Want, meine Damen und Herren, mijn familie slaagt er altijd in om mij een slecht gevoel te geven bij kerst.

Enerzijds heb je mijn grootouders, die mij zolang ik mij kan herinneren altijd op de 2e (en tevens laatste) plaats zetten. Mijn bomma markeerde bv de kadootjes. Mijn nicht kreeg een roos speelgoedje, ik kreeg het in een andere kleur. En dat terwijl wij allebei graag roos zagen. Of bv mijn bomma die een foto maakte van mijn nicht haar knuffelbeer en het weigerde om een foto te maken van mijn knuffelbeer. Dat ik een bril draag, vindt mijn bomma verschrikkelijk ('Hoe kan dat nu dat jonge mensen een bril moeten dragen!?'), maar dat mijn nicht lenzen draagt, is ganz normaal. Dat ik zwarte kleren draag en enkel jurken of rokken snapt ze helemaal niet. Volgens mijn bomma heb ik ook mijn 'tijd laten voorbij gaan'. Welke 28-jarige vrouw is ook nog altijd single? Het wordt tijd om me te settelen en kinderen te zorgen! (En dat komende van een vrouw die op haar 27e getrouwd is - wat een uitzondering was in de jaren 50 - én in juni trouwde, om in oktober van haar eerste kind te bevallen... you do the count...). Zo gaf ze mij bij de trouw van mijn nicht ook een enveloppe want 'ik weet niet of we nog mogen meemaken dat Beate trouwt.'. Ze vindt ook dat ik mijn froe niet korter mag knippen want 'da's echt lelijk'. Gelukkig ga ik maar zelden op bezoek bij mijn grootouders en heeft ze nog niet gemerkt dat ik al bijna een jaar rondloop met een assymetrisch kapsel (als in: mijn linkerkant is zo'n 7 cm korter dan mijn rechterkant). En zo gaat dat altijd maar verder...

Dan heb je nog mijn tante en nonkel. Terwijl ik in een arbeidersgezin ben grootgebracht, vormen mijn tante, nonkel en nicht een goedverdienend middenklassegezin. Op zich geen problemen mee. Alleen jammer dat mijn tante en nonkel zich niet kunnen inleven in een arbeidersgezin en dingen zeggen waarvan ik denk: 'Ok, ik hoop dat die mensen nooit financiële problemen krijgen, want dat overleven die niet.'. Bovendien voelen zij zich ook beter, waardoor je nog extra hard geconfronteerd wordt met het feit dat je voor elke euro die je verdient keihard moet werken. Het geeft ook een raar gevoel. Aan de ene kant kan ik gesprekken met hen voeren die ik niet heb met mijn ouders (komt ervan als je gestudeerd hebt Knipogen ). Maar aan de andere kant blijf je die kloof voelen tussen arbeidersklasse en middenklasse.

 

Tegen buitenstaanders doe ik altijd heel koel over mijn grootouders. Dat het me koud laat of ze er nog zijn of niet, dat ik mijn bomma een gemeen oud wijf vind en mijn bompa een oude, verbitterde man. Natuurlijk is dat ook voor een groot deel een masker dat ik opzet. Ik vind het wel erg dat ik geen band heb met mijn familie. En mijn hart breekt keer op keer als ik eraan denk hoe mijn bomma tegen mij deed, al van toen ik klein was. Ik vraag mij nog altijd af wat ik haar ooit misdaan heb...

 

Enfin, ik dacht dus eens een plezante kerst te hebben. Dat was het ook. Tot mijn vader even thuis kwam en vertelde dat mijn tante mijn moeder het hare gezegd had over het feit dat ik niet daar was. 'Als S. (mijn nicht) zou zeggen dat ze niet meekwam, dan moest ze thuis ook niet meer aankomen! Dan zou ik niet meer tegen haar spreken!'. Wat natuurlijk meer over haar zegt dan over mijn moeder... Zoiets zegt ze tegen mijn moeder, als ze alleen zijn. Want mijn moeder is dan zo verbouwereerd dat ze niks terug zegt. Tegen mijn vader zegt ze zoiets niet, hoor, want hij heeft wel altijd een ferm antwoord klaar. En het rechtstreeks tegen mij zeggen, doet ze ook al niet. Erg laf.

 

Dus, zelfs vanop afstand is mijn familie erin geslaagd om mij slecht te doen voelen. Met tranen en al er gratis en voor niks bovenop.

 

Gelukkig bestaat er nog zoiets als 'de familie die jezelf kiest', nl. mijn vrienden. Lachen

10:31 Gepost door Beate in Beate says... | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

En voor het nieuwe jaar een jaar vol vrede en liefde :) Mss ben ik wel blij dat er in mijn familie geen traditie is van eindeloze kerst- en nieuwjaarsfamiliefeesten. Ik, de mama, de papa en de hond. En van dat beestje word je altijd vrolijk^^

Gepost door: Robin | 27-12-09

En toch was het een leuke kerst! Jammer genoeg kan je familie niet kiezen. Hug!

Gepost door: PP | 27-12-09

Ik prijs me gelukkig dat kerstmis in mijn familie niet zo gevierd wordt, anders zou ik ook wel van die toestanden kunnen meemaken; ik weiger nl. mee te doen met het kerstgedoe.

Gepost door: xy | 29-12-09

Bij ons is dat heel anders, dat weet je. Maar moest het er zo aan toe gaan als bij u in de familie zou ik ook met u kerstdag willen vieren :-). Laat je niet doen ;-). xxx

Gepost door: M. | 30-12-09

De commentaren zijn gesloten.